खुसी (लघुकथा)

लीलाराज दाहाल, सर्लाही
२०७९ आश्विन १, शनिबार मा प्रकाशित ६२ पटक पढिएको
खुसी (लघुकथा)

रिताले धेरै दिनदेखि केही लेख्ने प्रयास गरिरहेकी थिइन् तर लेख्न सकिरहेकी थिइनन्। उनलाई साहित्यकार हुन रहर लागेको थियो । उनका छोराछोरी हुर्किसकेका थिए । उनका पति कुनै सरकारी कार्यालयको ठूलै हाकिम थिए। पुर्ख्यौली धन पनि निकै थियो । त्यो भन्दा बढी उनका हाकिम पतिले कमाएका थिए । त्यसैले उनलाई नपुग्दो केही थिएन ।

रिताका केही साथीहरू कवि , लेखक थिए ! प्रसिद्धि कमाइरहेका थिए । जताततै चिनिएका थिए । रिताको यत्रोविधि सम्पत्ति भएर पनि उनलाई कसैले चिन्दैनथे । उनलाई पर्नु पीर परेको थियो । जताततै चिनिन मन थियो । फिल्म क्षेत्रमा लाग्न रुपले साथ दिएन । गायनमा लाग्न पनि गलाले साथ दिएन। उनलाई जसरी पनि चर्चित हुन रहर लागेको थियो। चर्चित हुने सबैभन्दा सजिलो बाटो उनलाई साहित्य नै लाग्यो । तर ठ्याम्मै केही पनि लेख्न सकेकी थिइनन् । उनलेे के लेख्ने र कसरी लेख्ने भन्ने भेउ पाउन पनि सकेकी थिइनन् ।

धेरैदिन भैसक्यो, उनलेे केही लेख्नै सकिनन् ।उनका साथी लेखकहरु पुरस्कार पाएको फोटो फेसबुकमा हाल्थे । नयाँ किताब विमोचन गरेको फोटो फेसबुकमा हाल्थे ।यो देखेर उनको मन चसक्क हुन्थ्यो । उनी चिन्ताले ग्रस्त थिइन् । उनलाई खाना पनि रुच्न छाडेको थियो । उनको अवस्थाले उनका पतिलाई पनि चिन्तित बनायो ।

साहित्यको किताब निकाल्न मन लागेको कुरा उनलेे पतिलाई भनिन् । उनका पतिले आश्चार्य प्रकट गर्दै भने , ” किताब निकाल्न त पहिले लेख्नु परो नि डियर ।”
” अचेल किताब निकाल्न लेख्नै पर्दैन नि बुढा ! पैसा भएपछि लेखाउन पाइहालिन्छ नि । ” उनले युद्ध जितेको सिपाही झैं प्रफुल्ल हुँदै भनिन्।
” ठीक छ त उसो भए । ” उनको योजनामा उनका पति सहमत भए ।

” धन्यवाद प्यारो बुढा । म आजै मेरो नाउँमा उपन्यास लेखिदिनु भनेर भूत लेखकलाई दुई लाखको चेक दिन्छु। ”
रिताको अनुहार खुसीले धपक्क बल्यो ।

– लीलाराज दाहाल, वागमती ११, कर्मैया, सर्लाही

प्रतिक्रिया दिनुहोस


error: Content is protected !!